θα είμαι πάντα 17 χρονών

Δεν είμαι 48 χρονών, είμαι μόλις 22 -σχεδόν 23-. κι όμως, το 17 μου φαίνεται πολύ μακριά. Μου φαίνεται πολύ μακριά γιατί πολλά πράγματα έχουν αλλάξει από τότε και σχεδόν όλα μπορώ να τα θυμηθώ. Θέλω να πω και από τα 11 μου έχουν περάσει πολλά χρόνια αλλά δεν μπορώ με τίποτα να με περιγράψω στα 11 μου, άρα η αλλαγή είναι σαν να μην έγινε ποτέ. Σχεδόν. Στα 17 μου, τέλος πάντων, μπορώ να θυμηθώ ακριβώς πώς ήμουν. Και μάλιστα, υπάρχει μία συνθήκη που μπορεί να με επαναφέρει σχεδόν τελείως σε εκείνη την κατάσταση, μπορώ μέσα σε ένα δευτερόλεπτο να είμαι 17 πάλι. Το παράξενο με αυτή τη συνθήκη είναι ότι επανέρχεται σε μυστήριες φάσεις. Έρχεται πάντα σε περιπτώσεις που έχει περάσει πολύς καιρός. Σε περιπτώσεις που φαίνεται ότι όλα έχουν αλλάξει, σαν να έρχεται μόνο για να μου δείξει ότι όλα καλά, αλλά θυμήσου κι αυτό, μη το ξεχνάς. Μάλιστα. Θα σου εξηγήσω.

Έχει περάσει πάρα πολύς καιρός, τουλάχιστον στο δικό μου σύμπαν. Έχει περάσει πάρα πολύς καιρός από την τελευταία φορά που βρέθηκα στην ίδια συνθήκη. Μέρες με συννεφιά και με ήλιο, με πονοκέφαλο ή τραγούδια, εδώ ή πιο μακριά, άνθρωποι πάνε κι έρχονται. Και αυτές τις μέρες ήταν σαν να έχει περάσει όντως πολύς καιρός. Τόσο πολύς που χαζεύοντας κάποιες φωτογραφίες που βρέθηκαν στο δρόμο μας σήμερα το μεσημέρι σταθήκαμε λίγο παραπάνω και αναρωτηθήκαμε πόσος καιρός έχει περάσει από τότε. Τόσο πολύ που τη στιγμή που η συνθήκη σχηματίστηκε ξανά μπροστά μου, αναρωτήθηκα ξανά πόσος καιρός έχει περάσει.

Θα είμαι πάντα 17 χρονών

Η Αλίκη απάντησε χαμηλόφωνα Δεν είναι κακό

Και γύρισα σπίτι πολύ χαρούμενη γιατί όντως, δεν είναι κακό, καθόλου. Ίσα-ίσα. Και η ιστορία σταματάει να είναι αντίστροφη. Ξεκινάει πάλι από την αρχή.

Στο επανειδείν. Δε θα χαθούμε τελικά και θα κερδίσω εκείνο το στοίχημα

ο χρόνος είναι πράγμα σχετικό

Έψαχνα μία διεύθυνση στο σημειωματάριό μου και έπεσα σε μία σημείωση:

η Εύη λέει ότι η αγάπη-για-πάντα είναι ένα κοινωνικό στερεότυπο.

Βρήκα τη διεύθυνση, την αξιοποίησα κιόλας, αλλά η σημείωση αυτή δε έβγαινε από το μυαλό μου. Δηλαδή, τι? Δεν υπάρχει αγάπη για πάντα? Η Εύη βέβαια πάντα έτσι κάνει, είναι λίγο πιο απόλυτη από εμένα, ειδικά σε θέματα αγάπης και ρομαντισμού.

Τις τελευταίες μέρες συζητάμε συχνά για τη διαδοχή των συναισθημάτων, για την εξέλιξη των σχέσεων. Για σχέσεις που ήταν και δεν είναι ή για σχέσεις που δεν ήταν και ξεκίνησαν ξαφνικά. Ή για άλλες σχέσεις που πάνε και έρχονται. Δεν είμαι το κατάλληλο άτομο να μιλήσω γι' αυτό, νομίζω. Στις σχέσεις μου με τους φίλους μου ήμουν πάντα πολύ τυχερή, ποτέ δεν μάλωσα με κάποιον, ποτέ κάποιος δε με εγκατέλειψε, ούτε εγώ εξάντλησα ποτέ τη σκληρότητά μου σε κάποιον, γεγονός που αν μη τι άλλο, θα με φόρτωνε με τύψεις. Μια-δυο φορές που θυμάμαι να στεναχωριέμαι, μετά περνούσε και επανερχόμουν στην πρότερη κατάσταση ηρεμίας. Αν τα βάλω κάτω, νομίζω ότι ποτέ δεν είχα κάποιον φίλο που νόμιζα ότι θα έχω φίλο-για-πάντα αλλά στην πορεία έχασα.

Επίσης, είπα ένα βράδυ σε ένα αγόρι ότι θα τον αγαπάω για πάντα. Και δεν έχω σταματήσει ακόμη, αν και έχει περάσει πολύς καιρός.

Προσπαθώ να φανταστώ τι είναι αυτό που κάνει μια αγάπη να κρατήσει για πάντα. Δεν είμαι σίγουρη αν είναι συγκυρίες, μοίρα, αμοιβαίες παραχωρήσεις ή τύχη. Και αν έχεις υποσχεθεί σε κάποιον την παντονινή σου αγάπη, μυστικά ή φανερά, μπορείς όντως να την αποσύρεις; Δε ξέρω.

Αγάπα με πιο λίγο, αρκεί να με αγαπάς για πάντα.

Η δέκατη ιστορία

what's going on in your head while you're dancing?

το καλοκαίρι ξεκίνησα να γράφω κάτι μικρές ιστορίες. Δεν ήταν ούτε διηγήματα, περίπου 600 λέξεις η καθεμία. Είχα πάρει ένα κίτρινο μπλοκ κει πέρα από όλες τις άλλες σημειώσεις, πού και πού, έγραφα και μία ιστορία. Την πρώτη την έγραψα στη Σύρο, τέλη ιουνίου και τη τελευταία στη θεσσαλονίκη, μέσα σεπτεμβρίου. Όλες μαζί, είναι εννιά. Στη αρχή ήθελα να είναι δέκα, όχι για κάποιο ιδιαίτερο λόγο, έτσι, μου ήρθε το δέκα σαν αριθμός. Ακόμη, στην αρχή σκεφτόμουν να τις δημοσιεύσω κιόλας. Όχι τίποτα σπουδαίο, σε κανένα μπλογκ να τις ανεβάσω. Δε τις δημοσίευσα όμως ποτέ. Αντίθετα, το κίτρινο σημειωματάριο το έκλεισα και δεν έχω καμία να το ανοίξω όλο αυτόν τον καιρό.

Τη δέκατη ιστορία δεν την έγραψα. Την σκέφτηκα πολλές φορές, είναι σαν ένα κομματάκι που έλειπε. Σκέφτηκα πολλές φορές τι θα μπορούσε να είναι. Και μπορεί να μην την έγραψα αλλά τώρα πια, είναι πολύ ξεκάθαρη στο μυαλό μου. Αυτός, μάλιστα, θα ήταν ο τίτλος της:

what's going on in your head while you're dancing?

Θα ήταν μία ιστορία με λιγότερη ένταση από όλες τις άλλες. Θα ήταν ουσιαστικά οι σκέψεις μίας κοπέλας που γυρίζει σπίτι της με τα πόδια, την ώρα που ξημερώνει, μία καλοκαιρινή μέρα. Προηγουμένως ήταν σε ένα κλαμπ, πολλή μουσική, λίγα φώτα, πολύς καπνός, πολύς κόσμος. Το κεφάλι της ακόμη βουίζει, η πλάτη της κρυώνει γιατί το φόρεμά της είναι ακόμη ιδρωμένο. Κάποια στιγμή έχει φαγούρα στο μάτι, το ξύνει λίγο και της μένει χρυσόσκονη από τα βλέφαρα στο δάχτυλο, χάλια, μουτζουρώθηκε. Η απόσταση είναι μικρή, πήρε ταξί αλλά την άφησε στον κεντρικό δρόμο για να συνεχίσει προς το κέντρο. Τέσσερα λεπτά περπάτημα όλο κι όλο. Είναι όμως πολύ κουρασμένη, τα πόδια της κινούνται μηχανικά στο πεζοδρόμιο, τι τα ήθελε τα τακούνια πάλι; Ήταν ένα όμορφο βράδυ, χόρεψε πολύ, ευτυχώς σταμάτησε να πίνει εγκαίρως και δεν την πονάει το κεφάλι της όπως την άλλη φορά. Κοιτάζει το ρολόι της, έχει πάει κιόλας επτά παρά. Άργησε, το πρωί θα της γκρινιάζει πάλι η μαμά της ότι το παρατράβηξε. Σιγά το πράγμα, απλά θα κοιμάται μέχρι αργά την επαύριο. Έφτασε, ψάχνει τα κλειδιά της. Θα κάνει ένα μπάνιο και θα κοιμηθεί. Ή μήπως να μην κάνει μπάνιο και να κοιμηθεί κατευθείαν; Το μόνο που χρειάζεται είναι να κοιμηθεί όσο θέλει για να ξεκουραστεί. Αυτό μόνο, για την ώρα.

#χάι-κου 1

διαβάζω για τα χάι-κου. Είναι μικρά ποιήματα, ιαπωνική και κινεζική παράδοση, αποτελούμενα από 15 το πολύ συλλαβές. Η διάδοσή τους ξεκίνησε τον 16ο αιώνα, τον 17ο, έφτασε στο ζενίθ της αλλά τον 20ο αιώνα, η διάδοσή τους παίρνει νέα διάσταση όταν ποιητές από τη Δύση (κυρίως Αμερική και Αγγλία) τα ανακαλύπτουν και επιχειρούν να γράψουν κι εκείνοι με τη σειρά τους. Τα χάι-κου, είναι μία εικόνα που αφήνει τον αναγνώστη να εκλάβει τα νοήματα και να τα ολοκληρώσει στο μυαλό του. Τα βασικά ερωτήματα που θέτει ένα χάι-κου, είναι το τι, το πού και το πότε.

Εγώ είμαι φλύαρη, δεν ξέρω αν θα μπορούσα να πυκνώσω τις σκέψεις μου σε μία εικόνα ή 15 συλλαβές. Είμαι από αυτούς τους ανθρώπους που όταν είναι χαρούμενοι, στις γωνιές των πεζοδρομίων φυτρώνουν λουλούδια και όταν είναι μελαγχολικά, όλα τα δέντρα ρίχνουν τα κίτρινα φύλλα τους.

Το πρωί, έκανα μία βόλτα με την Εύη. Μιλούσαμε για τρεις ώρες (ξεκάθαρα, κάπου στο δυτικό ημισφαίριο), για ανθρώπους που κάνουν επιλογές, για τις μέρες που περνάνε, για παλιούς και καινούριους μας φίλους.

Αφού γύρισα σπίτι, προσπαθούσα να σκεφτώ αν θα μπορούσε όλο μου το πρωινό να χωρέσει σε ένα χάι-κου.

Τα δάχτυλά μου μυρίζουν μανταρίνι

θα ανοίξω τα παράθυρα

και ένα πραγματικό χάι-κου:

Λυπάμαι που έκοβα

ή δεν έκοβα

βιολέτες