*and isn't afraid to ask

δεν μου αρέσουν οι προβληματισμού επιπέδου Carrie Bradshaw. Δεν μου αρέσει να τους έχω και πολύ λιγότερο μου αρέσει να καλούμαι να τους διατυπώσω. Δεν χαίρομαι δηλαδή όταν αναρωτιέμαι αν βρίσκουμε ποτέ το ιδανικό άλλο μας μισό, αν η αγάπη-για-πάντα είναι ανάγκη ή επιβεβλημένο κοινωνικό στερεότυπο, αν η πρώτη αγάπη κρατάει για πάντα και ούτω καθεξής. Δεν είναι ότι θέλω να με απασχολούν μόνο σοβαρά κοινωνικά ή πολιτικά ζητήματα, με ενοχλεί όμως τόσο πολύ να αναλώνομαι με ερωτήματα που δεν οδηγούν πουθενά, δεν έχουν ουσιαστικά καμία απάντηση. Παραταύτα, και σήμερα, με κάτι τέτοια θα ασχοληθώ.

Σε όλα τα ραδιοφωνικά μισάωρα, κάθε τρία κανάλια στην τηλεόραση, κάθε μεσημέρι σαββάτου, σε κάθε μηνιαίο έντυπο, υπάρχει αυτό το εγωιστικό αίτημα της επιβεβαίωσης. Υπάρχει δηλαδή αυτή η κοπελίτσα που θυμώνει με τις φίλες της επειδή δεν έχουν διάθεση να βγούν μαζί της ή εκείνος ο ενοχλημένος νεαρός που δεν μπορεί να χωνέψει ότι η κοπελιά του (sic) επέλεξε τις φίλες της από εκείνον για ένα βράδυ. Μμμ..

Και επειδή ίσως είναι εύκολο να κρίνεις κάθε κοπελίτσα και σε κάθε νεαρό, κι εγώ το ίδιο είμαι. Τη μία στιγμή μπορεί να σκέφτομαι ότι οι φίλοι μου είναι η μεγαλύτερή μου κατάκτηση και την αμέσως επόμενη να είμαι οργισμένη με όλους ανεξαιρέτως που δεν μπορούν τηλεπαθητικά να διαγνώσουν τη μελαγχολία μου, που δε μπορούν να διαισθανθούν την ανάγκη μου να σπεύσουν κοντά μου, που δεν έχουν την ανάγκη να επικοινωνήσουν μαζί μου, την ίδια στιγμή που την έχω κι εγώ. Και το πιο άσχημο είναι ότι δεν είμαι άνθρωπος που θυμώνει εύκολα κι ακόμη κι αν θυμώσω, μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να εκδηλώσω το θυμό μου, με αποτέλεσμα όλο αυτό να συσσωρεύεται και να γίνεται κάτι σαν παράπονο, κάτι σαν προσθήκη στη εκάστοτε μελαγχολία μου.

έχει νόημα η απόδειξη στην αγάπη; μπορείς να ζητήσεις από κάποιον απόδειξη της αγάπης του; το ότι εγώ κρίνω ότι δεν αφήνω κανένα περιθώριο παραπόνου σε εκείνους που αγαπώ για την αγάπη μου, αρκεί για να μου προκαλεί τη βεβαιότητα ότι δεν έχουν όντως ποτέ απορία ή παράπονο; Και σε τελική ανάλυση, μήπως είναι όντως εγωιστικό να έχω την απαίτηση να είναι οι άλλοι εκεί κάθε στιγμή που εγώ έχω την απαίτηση να είναι; Αναρωτιέμαι, δεν είμαι ακόμη σίγουρη για την απάντηση...

είδα ένα όνειρο ότι ο χρόνος σταμάτησε για πάντα

αν είχες μία υπερδύναμη ποια υπερδύναμη θα ήθελες να έχεις;

θα ήθελες να ακούς αυτά που σκέφτονται οι άλλοι; είσαι σίγουρος; πρόσεχε, είναι μία υπερδύναμη που δε μπορείς να αποποιηθείς όποτε θελήσεις. Θα ακούς δηλαδή για πάντα τις σκέψεις των άλλων. Θα ήθελες; Εμένα με φοβίζει λίγο η ιδέα. Ούτε να γίνομαι αόρατη με ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Θα είχε πλάκα μια-δυο φορές, μετά δεν καταλαβαίνω γιατί θα είχε πλάκα. Σε ποιόν αρέσει να περνάει απαρατήρητος; Και μετά, η πτήση. Να μπορώ να πετάω. Μπα.. αν ρωτάς εμένα, αν είχα μία υπερδύναμη θα ήθελα να μπορώ να παίζω με το χρόνο. Με περιορισμούς, δέχομαι. Αλλά να μπορώ λίγο να παίζω με το χρόνο, αυτό θα ήθελα.

Χθες, έβλεπα μία ταινία με μία κοπελίτσα που φορούσε ένα μενταγιόν το οποίο όταν γυρνούσε, μπορούσε να γυρίζει πίσω το χρόνο. Σήμερα πάλι, η Κατερίνα μου έλεγε για έναν μηχανισμό που πηγαίνει τον χρόνο μπρος-πίσω. Εγώ, αν μπορούσα θα ήθελα αν μπορούσα να επιβραδύνω ή να επιταχύνω λίγο το χρόνο. Αναρωτιέμαι πόσα πράγματα θα τα είχα ζήσει διαφορετικά αν μπορούσα να τα ζήσω λίγο παραπάνω, αν μπορούσα να πολλαπλασιάσω τις αναμνήσεις μου από αυτά. Αναρωτιέμαι πάλι για κάποια άλλα, πόσο διαφορετικά θα τα θυμόμουν αν την κρίσιμη στιγμή μπορούσα να επισπεύσω την πάροδο των ημερών, των εβδομάδων. Αν την κρίσιμη περίοδο της επούλωσης μπορούσα να την περάσω σε FastForward. Θα ήμουν άραγε περισσότερο χαρούμενη τότε;

Μετά όμως λυπήθηκα γιατί ο χρόνος δεν είχε σταματήσει.

Δεν φταίει το φεγγάρι

Σκεφτόμουν ξανά αυτά που έγραφα χθες.

-Από τα τέλη Οκτωβρίου μέχρι τα Χριστούγεννα, ο καιρός περνάει πολύ γρήγορα, είπα.

-Ο καιρός, γενικά, περνάει πολύ γρήγορα απάντησε η Νάσια παίζοντας με ένα κομμάτι χορτοπιτάκι στο πιάτο της (θα το γυρίσω στο food-writing, ωσονούπω).

Όντως, άλλες χρονιές, ο καιρός από τις αρχές Αυγούστου περνούσε πολύ γρήγορα μέχρι τα Χριστούγεννα. Η Αναστασία βιάστηκε να το κάνει πιο ήπιο για την εύθραυστη ψυχολογία μου. Αργά. Έχω ήδη αρχίσει να το επεξεργάζομαι. Τι φταίει που ο χρόνος φέτος πέρασε πιο αργά;

Νομίζω, η διαφορά είναι ότι άλλες φορές συζητούσα τις σκέψεις μου περισσότερο, αυτό φταίει. Η διαφορά είναι δηλαδή ότι άλλες φορές, μπορούσα με μεγαλύτερη ευκολία να διατυπώσω πράγματα που με προβλημάτιζαν, όντας μάλλον περισσότερο διαθετειμένη να τα εκφράσω αφενός και να υποστώ τον αντίλογο, αφετέρου. Κάθε Παρασκευή, ήταν δεδομένο ότι θα βγούμε και θα πιούμε μία ρετσίνα ή μία μπύρα παραπάνω μόνο για να έχουμε μία δικαιολογία για να κάτσουμε να πούμε και τα τελευταία, να μην μείνει τίποτα. Μέχρι την επόμενη Παρασκευή.

Και τώρα, η γκρίζα περίοδος δείχνει να τελείωσε όχι επειδή πέρασε πολύς καιρός ή επειδή βρήκα δέκα άλλα πράγματα να σκέφτομαι αντί των πέντε που με απασχολούσαν προηγουμένως. Πέρασε επειδή βρήκα ξανά τη διάθεση να μιλάω για ότι σκέφτομαι. Και είναι πιο εύκολο όχι επειδή ακούω απόψεις άλλων (κάθε άλλο..) αλλά κυρίως γιατί επιχειρώντας να διατυπώσω μία σκέψη την απομυθοποιώ. Επιχειρώντας να χωρέσω μία σκέψη σε δέκα ή είκοσι λέξεις, αντιλαμβάνομαι τα πραγματικά της όρια και τις πραγματικές της διαστάσεις.

Μπορεί δηλαδή να είναι πολύ χαριτωμένο να έχεις ένα μυστικό αλλά εύκολο δεν είναι καθόλου.

ημέρα χωρίς σχολείο

Σήμερα ξύπνησα με μία παράξενη αίσθηση. Το σκέφτηκα λίγο χθες, γέλασα λίγο αλλά νόμισα ότι με τον ύπνο θα μου περνούσε. Λάθος. Σήμερα πάλι ξύπνησα και το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν: ω! δεν έχω σχολείο σήμερα! χαζή σκέψη, όταν έχεις την πολυτέλεια οποιαδήποτε μέρα να μην έχεις σχολείο. Πώς μου προέκυψε η χαρά για την επίσημη αργία, δεν μπορώ ακόμη να καταλάβω.

Κοιτάζοντας τη λίστα με τις δουλειές μου συνειδητοποιούσα ότι καιρό είχα να έχω τόσα πολλά πράγματα να κάνω για τόσο μεγάλο διάστημα. Είναι μέρες που ξυπνάω πολύ νωρίς και είμαι έξω μέχρι το απόγευμα, άλλες μέρες που δε βγαίνω το βράδυ γιατί πρέπει να ξυπνήσω νωρίς την επόμενη ή γιατί έχω δουλειές πολλές να κάνω και άλλες που μέχρι τις δύο το μεσημέρι έχω κάνει τόσα πράγματα που έχω την αίσθηση ότι είναι απόγευμα πια. Παράξενο είναι. Παράλληλα, χθες συνειδητοποιούσα ότι βγαίνω από την πισίνα με το γκρι χρώμα σιγά-σιγά. Άρχισα πάλι να κάνω ανάλαφρες σκέψεις και να μιλάω βάζοντας πάνω από τρεις προτάσεις στη σειρά. Συνδυάζονται; Υπερβάλλω, στην πραγματικότητα ήμουν τόσο άσχημα για πολύ λιγότερο. Χθες πάντως, το παρατήρησα επίσημα. Αναρωτιέμαι αν με έχει βοηθήσει το καινούριο μου, φορτωμένο πρόγραμμα σε αυτό. Αναρωτιέμαι αν τα καινούρια άτομα, οι καινούριες ασχολίες και οι καινούριες έγνοιες, βοήθησαν στο να αποβληθούν οι παλιές κακές σκέψεις πιο γρήγορα.

Βοηθάει να πέφτεις με τα μούτρα σε άσχετες ασχολίες για να ξεχαστείς ή ό,τι και να γίνει, τον ίδιο χρόνο θα σου πάρει για να ξαναβρείς την ισορροπία σου μετά από ένα στραβοπάτημα;

Όπως και να έχει, σήμερα δεν είχαμε σχολείο. Ξύπνησα, έπιασα τα μαλλιά μου, έβαλα δύο φλιτζάνια καφέ φίλτρου, συγύρισα λίγο και ξεκαθάρισα χαρτιά και σημειώσεις από την εβδομάδα που πέρασε. Δεν έκανα τίποτα πολύ σπουδαίο δηλαδή, τουλάχιστον μέχρι το απόγευμα. Μου αρκεί ότι τα Χριστούγεννα είναι πιο κοντά απ' ότι το καλοκαίρι πια.

i'm only happy when it rains

αυτές τις ημέρες βρέχει ανελλιπώς και ασταμάτητα. Σήμερα δηλαδή, Δευτέρα, συμπληρώνονται αισίως 8 ημέρες που βρέχει κάθε μέρα. Δεν είναι μόνο η βροχή όμως. Φυσάει κιόλας, έχει συννεφιά, έχει κακό καιρό δηλαδή, ολοκληρωμένο πακέτο. Μιλώντας με τηλεοπτικούς όρους. Το πρόβλημα δεν είναι ότι πρέπει να απλώνω τα ρούχα μέσα στο σπίτι για να στεγνώσουν. Είναι και αυτό δηλαδή αλλά δεν είναι του παρόντος.

Είναι εκ των πραγμάτων ευκολότερο όταν βρέχει να χάνεσαι σε δρόμους που καίνε, να αναλώνεσαι σε σκέψεις που δεν καταλήγουν πουθενά, να μελαγχολείς παρατηρώντας ένα σπουργίτι που μπαίνει από το παράθυρο. Δε ξέρω δηλαδή, αλλά έτσι νομίζω. Το θέμα πάντως είναι ότι αν όλα αυτά είναι εύκολα για τον μέσο άνθρωπο, για εμένα που έχω εξ ορισμού μία προδιάθεση, αυτές τις μέρες, με το ζόρι κρατιέμαι να μην βουτήξω ολόκληρη στην γκρι μπογιά. Κάθε φορά που κάνω μία κακή σκέψη, γίνομαι ο αντίλογος και αρχίζω να με ειρωνεύομαι, κάθε φορά που συνειδητοποιώ ότι έχω περάσει πάνω από δέκα δευτερόλεπτα χαζεύοντας ένα φύλλο πάνω στην άσφαλτο, επαναλαμβάνω στον εαυτό μου ότι αν δεν συνέλθω άμεσα, θα γίνω χειρότερη και από τον παπακαλιάτη. Χωρίς τα ερωτικά τρίγωνα βέβαια.

Περνάμε τις μέρες μας παρακολουθώντας εμμονικά το καινούριο πρόγραμμα της τηλεόρασης. Βλέπουμε ανελλιπώς όποια εκπομπή έχει σχέση με το φαγητό και μετά συζητάμε για φαγητά που θέλουμε να μαγειρέψουμε προσεχώς. Μετά τα μαγειρεύουμε και πάλι τα συζητάμε. Σε πιο ανάλαφρες περιπτώσεις, συζητάμε για τη μύτη του Κορκολή, το ρεπερτόριο της Λέχου ή τον εκνευρισμό που μας προκαλούν παρουσιάστριες και διαφημίσεις.

Έχω μία αίσθηση ότι αυτό το καλοκαίρι κράτησε πάρα πολύ. Σαν να με απέκοψε εντελώς από την προηγούμενή μου κατάσταση και μετά έκανε ένα τσαφ και εξαφανίστηκε και εγώ είμαι πάλι εδώ που ήμουν και τον μάιο. και όλα μοιάζουν ίδια αλλά είναι τόσο διαφορετικά.

Η αλλαγή είναι η μόνη σταθερά στο σύμπαν

Την πρώτη μέρα η βαλίτσα μου ζύγιζε 15,4 κιλά, κάποια στιγμή μετά την πρώτη εβδομάδα έφτασα τα 9,8 και σήμερα αισίως, άγγιξε τα 12,1. Υπολογίζω το βάρος των πραγμάτων που άφησα και πήρα από τις διάφορες στάσεις μου. Τέσσερις πόλεις σε δώδεκα μέρες, όχι κι άσχημα. Και μπορεί 12 μέρες να μην φαίνονται πολλές αλλά αυτή τη φορά, ήταν αρκετές. Αυτό όμως είναι μία άλλη ιστορία.

-Τι θα πάρετε;

-Ένα ποτήρι λευκό κρασί εγώ

-κι εγώ ένα ποτήρι κόκκινο

-Κόκκινο;!

-Ναι ρε, τι λευκό; αφού έχει κρύο, φθινοπώριασε, θέλω κάτι ζεστό να πίνω, όχι;!

-Καλά, κόκκινο, κόκκινο. Και για πες, τι άλλα;

Δε ξέρω πώς να ξεκινήσω, δε ξέρω τι να πω, χρειάζομαι λίγο καιρό για να ηρεμήσουν όλες μου οι σκέψεις και να αποστασιοποιηθώ, οπότε αρκούμαι στο να πω ότι περάσαμε πολύ ωραία στο ταξίδι, τελικά. Μετά, που ήρθαν και η Αναστασία και ο Χρήστος βέβαια, η συζήτηση βάρυνε, αναπόφευκτα ίσως. Θέμα για σήμερα: η αλλαγή.

πόσο εύκολο είναι να αποδέχεσαι την αλλαγή; και πόσο εύκολη είναι η αλλαγή όταν την αναζητάς; κάθε φορά που κάτι αλλάζει, συνειδητοποιώ ότι εγώ καρφώνω τα πόδια μου στο έδαφος, πιάνομαι από ό,τι βρω μπροστά μου για να μην χρειαστεί να προσαρμοστώ σε νέες συνθήκες, ακόμη και αν αυτές προβλέπονται καλύτερες των δεδομένων. Με δυσκολεύουν οι αλλαγές όταν δεν είμαι σχεδόν ποτέ προετοιμασμένη γι'αυτές. Αλλά ακόμη και όταν είμαι, πάλι με δυσκολεύουν.

Άλλες πάλι φορές, κάθομαι με τα πόδια μου μαζεμένα στο στήθος και εύχομαι να αλλάξει κάτι. Είμαι αυτές τις φορές τόσο πολύ κουρασμένη, που εύχομαι να μπορούσα να τα μηδενίσω όλα, ακόμη και αυτά που δεν μπορούν ποτέ πια να μηδενιστούν και να αρχίσουν όλα από την αρχή και να τα κάνω όλα ανάποδα και τα λάθη και τα σωστά, μόνο και μόνο γιατί τίποτα δεν μου φαίνεται να έγινε σωστά. Συμπέρασμα;

Σήμερα το πρωί, αποφάσισα ότι θα αδειάσω όλα τα τραγούδια από το mp3 μου και θα βάλω ολοκαίνουρια, που κατά προτίμηση δεν έχω ακούσει ποτέ ξανά. Ψάχνοντας στο μεγάλο αρχείο μου, έβαλα τυχαία ένα τραγούδι που ακούγαμε πριν τέσσερα χρόνια. Τότε τα μαλλιά μου ήταν μακριά, το χειμώνα φορούσα ένα κόκκινο παλτό, δεν είχα δοκιμάσει ποτέ σούσι και η σκωληκοειδίτιδά μου ήταν στη θέση της. Βέβαια, ακούγοντας το τραγούδι, δε σκέφτηκα τίποτα από όλα αυτά. Σκέφτηκα όλα τα υπόλοιπα. Προσπάθησα να βρω πράγματα που έχουν μείνει ίδια από τότε και δεν βρήκα σχεδόν κανένα. Εντυπωσιάστηκα. Σκέφτηκα για λίγο πόσο με έχουν αλλάξει άνθρωποι που γνώρισα από τότε και πόσο άλλαξα από μόνη μου προσπαθώντας να πλησιάσω άλλους ανθρώπους. Σκέφτηκα αυτό που είπε η Ιωάννα, ότι κάθε φορά, για να γνωρίσεις κάποιον άνθρωπο ή κάποιο μέρος, ξοδεύεις ένα κομματάκι από την ενέργειά σου: πόσα κομματάκια ξόδεψα; πόσα κομματάκια ξόδεψαν άλλοι για εμένα; και τελικά πόσα από τα κομματάκια που ξόδεψα, εύχομαι να μπορούσα να ανακτήσω σαν να μην τα έχασα ποτέ; Σκέφτηκα ακόμη ότι τις περισσότερες φορές, παρατηρώντας με να αλλάζω, είμαι περήφανη για μένα, γιατί σχεδόν πάντα η αλλαγή, όσο επώδυνη κι αν είναι, στο τέλος είναι για καλό. Αυτό το τελευταίο, χρειάστηκε να το επαναλάβω αρκετές φορές, βέβαια. Στο τέλος είναι για καλό, στο τέλος είναι για καλό.

η χαρα ειναι ενα κλικ

είναι Τρίτη βράδυ, κάθομαι με τη Ρένια στο πεζόδρομο και πίνουμε κοκτέιλς σαν να είναι καλοκαίρι ακόμη. Είναι από αυτά τα βράδια του Σεπτέμβρη που σου δίνουν την αισθηση ότι το καλοκαίρι θα κρατήσει για πάντα. Το κεφάλι μου είναι λίγο βαρύ, δεν μπορώ να καταλάβω το λόγο.

Μετά από λίγο έρχονται και η Αναστασία με το Σοφοκλή, η γαλάζια σκιά στα μάτια της επαναφέρει στο μυαλό μου τη σκέψη περι ατελείωτου καλοκαιριού. Να ψάξουμε να βρούμε σκαμπώ. Αύριο φεύγω για ένα ταξίδι που σκέφτομαι ότι αλλιώς ξεκίνησε, αλλιώς φαίνεται τώρα και είμαι σίγουρη ότι όταν γυρίσω θα φαίνεται πάλι, άλλο τόσο διαφορετικό.

Η Αλίκη δεν θα κατέβει, θα μείνει να κοιμηθεί. Εσείς τι θα κάνετε αύριο; -θα περάσω λίγο από τη σχολή να δω αν βγηκε καμια ανακοινωση -ναι κι εγω θα παω να δω καμία διπλωματική, θα πάμε για κανένα καφέ; Η ενόχληση εχει πλέον μεταφερθει από το κεφάλι στο στομάχι: συνελθε, επιτέλους! ταξίδι για διακοπές πας δεν πας στα κατεργα. Κάνω στο μυαλό μου το soundtrack του ταξιδιού για να μου φιάξει η διάθεση. Και μετά;

Ολική επαναφορά. Μετά από χιλιάδες χιλιόμετρα, πολλές ώρες ταξιδιού ή αναμονής, επανειλλημένες ακροάσεις του soundtrack που οργάνωσα παραπάνω, είμαι πολύ μακριά και από τη Ρένια και από τον πεζόδρομο και από την Αναστασία και από το Σοφοκλή (από το μετά πάλι, ένα κλικ μόλις). Είμαι σε ένα υπνοδωμάτιο στα βόρεια της Ισπανίας, ένας μαύρος γάτος παλεύει με τη βαλίτσα μου, από το παράθυρο ακούγεται μία γυναικεία φωνή στο ραδιόφωνο και σκεφτομαι ότι μια μέρα, θα μιλάω γι'αυτο το ταξίδι, με ενθουσιασμό όσο έχω για λίγα πράγματα.