#χάι-κου 1

διαβάζω για τα χάι-κου. Είναι μικρά ποιήματα, ιαπωνική και κινεζική παράδοση, αποτελούμενα από 15 το πολύ συλλαβές. Η διάδοσή τους ξεκίνησε τον 16ο αιώνα, τον 17ο, έφτασε στο ζενίθ της αλλά τον 20ο αιώνα, η διάδοσή τους παίρνει νέα διάσταση όταν ποιητές από τη Δύση (κυρίως Αμερική και Αγγλία) τα ανακαλύπτουν και επιχειρούν να γράψουν κι εκείνοι με τη σειρά τους. Τα χάι-κου, είναι μία εικόνα που αφήνει τον αναγνώστη να εκλάβει τα νοήματα και να τα ολοκληρώσει στο μυαλό του. Τα βασικά ερωτήματα που θέτει ένα χάι-κου, είναι το τι, το πού και το πότε.

Εγώ είμαι φλύαρη, δεν ξέρω αν θα μπορούσα να πυκνώσω τις σκέψεις μου σε μία εικόνα ή 15 συλλαβές. Είμαι από αυτούς τους ανθρώπους που όταν είναι χαρούμενοι, στις γωνιές των πεζοδρομίων φυτρώνουν λουλούδια και όταν είναι μελαγχολικά, όλα τα δέντρα ρίχνουν τα κίτρινα φύλλα τους.

Το πρωί, έκανα μία βόλτα με την Εύη. Μιλούσαμε για τρεις ώρες (ξεκάθαρα, κάπου στο δυτικό ημισφαίριο), για ανθρώπους που κάνουν επιλογές, για τις μέρες που περνάνε, για παλιούς και καινούριους μας φίλους.

Αφού γύρισα σπίτι, προσπαθούσα να σκεφτώ αν θα μπορούσε όλο μου το πρωινό να χωρέσει σε ένα χάι-κου.

Τα δάχτυλά μου μυρίζουν μανταρίνι

θα ανοίξω τα παράθυρα

και ένα πραγματικό χάι-κου:

Λυπάμαι που έκοβα

ή δεν έκοβα

βιολέτες