η χαρα ειναι ενα κλικ

είναι Τρίτη βράδυ, κάθομαι με τη Ρένια στο πεζόδρομο και πίνουμε κοκτέιλς σαν να είναι καλοκαίρι ακόμη. Είναι από αυτά τα βράδια του Σεπτέμβρη που σου δίνουν την αισθηση ότι το καλοκαίρι θα κρατήσει για πάντα. Το κεφάλι μου είναι λίγο βαρύ, δεν μπορώ να καταλάβω το λόγο.

Μετά από λίγο έρχονται και η Αναστασία με το Σοφοκλή, η γαλάζια σκιά στα μάτια της επαναφέρει στο μυαλό μου τη σκέψη περι ατελείωτου καλοκαιριού. Να ψάξουμε να βρούμε σκαμπώ. Αύριο φεύγω για ένα ταξίδι που σκέφτομαι ότι αλλιώς ξεκίνησε, αλλιώς φαίνεται τώρα και είμαι σίγουρη ότι όταν γυρίσω θα φαίνεται πάλι, άλλο τόσο διαφορετικό.

Η Αλίκη δεν θα κατέβει, θα μείνει να κοιμηθεί. Εσείς τι θα κάνετε αύριο; -θα περάσω λίγο από τη σχολή να δω αν βγηκε καμια ανακοινωση -ναι κι εγω θα παω να δω καμία διπλωματική, θα πάμε για κανένα καφέ; Η ενόχληση εχει πλέον μεταφερθει από το κεφάλι στο στομάχι: συνελθε, επιτέλους! ταξίδι για διακοπές πας δεν πας στα κατεργα. Κάνω στο μυαλό μου το soundtrack του ταξιδιού για να μου φιάξει η διάθεση. Και μετά;

Ολική επαναφορά. Μετά από χιλιάδες χιλιόμετρα, πολλές ώρες ταξιδιού ή αναμονής, επανειλλημένες ακροάσεις του soundtrack που οργάνωσα παραπάνω, είμαι πολύ μακριά και από τη Ρένια και από τον πεζόδρομο και από την Αναστασία και από το Σοφοκλή (από το μετά πάλι, ένα κλικ μόλις). Είμαι σε ένα υπνοδωμάτιο στα βόρεια της Ισπανίας, ένας μαύρος γάτος παλεύει με τη βαλίτσα μου, από το παράθυρο ακούγεται μία γυναικεία φωνή στο ραδιόφωνο και σκεφτομαι ότι μια μέρα, θα μιλάω γι'αυτο το ταξίδι, με ενθουσιασμό όσο έχω για λίγα πράγματα.