Η αλλαγή είναι η μόνη σταθερά στο σύμπαν

Την πρώτη μέρα η βαλίτσα μου ζύγιζε 15,4 κιλά, κάποια στιγμή μετά την πρώτη εβδομάδα έφτασα τα 9,8 και σήμερα αισίως, άγγιξε τα 12,1. Υπολογίζω το βάρος των πραγμάτων που άφησα και πήρα από τις διάφορες στάσεις μου. Τέσσερις πόλεις σε δώδεκα μέρες, όχι κι άσχημα. Και μπορεί 12 μέρες να μην φαίνονται πολλές αλλά αυτή τη φορά, ήταν αρκετές. Αυτό όμως είναι μία άλλη ιστορία.

-Τι θα πάρετε;

-Ένα ποτήρι λευκό κρασί εγώ

-κι εγώ ένα ποτήρι κόκκινο

-Κόκκινο;!

-Ναι ρε, τι λευκό; αφού έχει κρύο, φθινοπώριασε, θέλω κάτι ζεστό να πίνω, όχι;!

-Καλά, κόκκινο, κόκκινο. Και για πες, τι άλλα;

Δε ξέρω πώς να ξεκινήσω, δε ξέρω τι να πω, χρειάζομαι λίγο καιρό για να ηρεμήσουν όλες μου οι σκέψεις και να αποστασιοποιηθώ, οπότε αρκούμαι στο να πω ότι περάσαμε πολύ ωραία στο ταξίδι, τελικά. Μετά, που ήρθαν και η Αναστασία και ο Χρήστος βέβαια, η συζήτηση βάρυνε, αναπόφευκτα ίσως. Θέμα για σήμερα: η αλλαγή.

πόσο εύκολο είναι να αποδέχεσαι την αλλαγή; και πόσο εύκολη είναι η αλλαγή όταν την αναζητάς; κάθε φορά που κάτι αλλάζει, συνειδητοποιώ ότι εγώ καρφώνω τα πόδια μου στο έδαφος, πιάνομαι από ό,τι βρω μπροστά μου για να μην χρειαστεί να προσαρμοστώ σε νέες συνθήκες, ακόμη και αν αυτές προβλέπονται καλύτερες των δεδομένων. Με δυσκολεύουν οι αλλαγές όταν δεν είμαι σχεδόν ποτέ προετοιμασμένη γι'αυτές. Αλλά ακόμη και όταν είμαι, πάλι με δυσκολεύουν.

Άλλες πάλι φορές, κάθομαι με τα πόδια μου μαζεμένα στο στήθος και εύχομαι να αλλάξει κάτι. Είμαι αυτές τις φορές τόσο πολύ κουρασμένη, που εύχομαι να μπορούσα να τα μηδενίσω όλα, ακόμη και αυτά που δεν μπορούν ποτέ πια να μηδενιστούν και να αρχίσουν όλα από την αρχή και να τα κάνω όλα ανάποδα και τα λάθη και τα σωστά, μόνο και μόνο γιατί τίποτα δεν μου φαίνεται να έγινε σωστά. Συμπέρασμα;

Σήμερα το πρωί, αποφάσισα ότι θα αδειάσω όλα τα τραγούδια από το mp3 μου και θα βάλω ολοκαίνουρια, που κατά προτίμηση δεν έχω ακούσει ποτέ ξανά. Ψάχνοντας στο μεγάλο αρχείο μου, έβαλα τυχαία ένα τραγούδι που ακούγαμε πριν τέσσερα χρόνια. Τότε τα μαλλιά μου ήταν μακριά, το χειμώνα φορούσα ένα κόκκινο παλτό, δεν είχα δοκιμάσει ποτέ σούσι και η σκωληκοειδίτιδά μου ήταν στη θέση της. Βέβαια, ακούγοντας το τραγούδι, δε σκέφτηκα τίποτα από όλα αυτά. Σκέφτηκα όλα τα υπόλοιπα. Προσπάθησα να βρω πράγματα που έχουν μείνει ίδια από τότε και δεν βρήκα σχεδόν κανένα. Εντυπωσιάστηκα. Σκέφτηκα για λίγο πόσο με έχουν αλλάξει άνθρωποι που γνώρισα από τότε και πόσο άλλαξα από μόνη μου προσπαθώντας να πλησιάσω άλλους ανθρώπους. Σκέφτηκα αυτό που είπε η Ιωάννα, ότι κάθε φορά, για να γνωρίσεις κάποιον άνθρωπο ή κάποιο μέρος, ξοδεύεις ένα κομματάκι από την ενέργειά σου: πόσα κομματάκια ξόδεψα; πόσα κομματάκια ξόδεψαν άλλοι για εμένα; και τελικά πόσα από τα κομματάκια που ξόδεψα, εύχομαι να μπορούσα να ανακτήσω σαν να μην τα έχασα ποτέ; Σκέφτηκα ακόμη ότι τις περισσότερες φορές, παρατηρώντας με να αλλάζω, είμαι περήφανη για μένα, γιατί σχεδόν πάντα η αλλαγή, όσο επώδυνη κι αν είναι, στο τέλος είναι για καλό. Αυτό το τελευταίο, χρειάστηκε να το επαναλάβω αρκετές φορές, βέβαια. Στο τέλος είναι για καλό, στο τέλος είναι για καλό.