-Από τα τέλη Οκτωβρίου μέχρι τα Χριστούγεννα, ο καιρός περνάει πολύ γρήγορα, είπα.
-Ο καιρός, γενικά, περνάει πολύ γρήγορα απάντησε η Νάσια παίζοντας με ένα κομμάτι χορτοπιτάκι στο πιάτο της (θα το γυρίσω στο food-writing, ωσονούπω).
Όντως, άλλες χρονιές, ο καιρός από τις αρχές Αυγούστου περνούσε πολύ γρήγορα μέχρι τα Χριστούγεννα. Η Αναστασία βιάστηκε να το κάνει πιο ήπιο για την εύθραυστη ψυχολογία μου. Αργά. Έχω ήδη αρχίσει να το επεξεργάζομαι. Τι φταίει που ο χρόνος φέτος πέρασε πιο αργά;
Νομίζω, η διαφορά είναι ότι άλλες φορές συζητούσα τις σκέψεις μου περισσότερο, αυτό φταίει. Η διαφορά είναι δηλαδή ότι άλλες φορές, μπορούσα με μεγαλύτερη ευκολία να διατυπώσω πράγματα που με προβλημάτιζαν, όντας μάλλον περισσότερο διαθετειμένη να τα εκφράσω αφενός και να υποστώ τον αντίλογο, αφετέρου. Κάθε Παρασκευή, ήταν δεδομένο ότι θα βγούμε και θα πιούμε μία ρετσίνα ή μία μπύρα παραπάνω μόνο για να έχουμε μία δικαιολογία για να κάτσουμε να πούμε και τα τελευταία, να μην μείνει τίποτα. Μέχρι την επόμενη Παρασκευή.
Και τώρα, η γκρίζα περίοδος δείχνει να τελείωσε όχι επειδή πέρασε πολύς καιρός ή επειδή βρήκα δέκα άλλα πράγματα να σκέφτομαι αντί των πέντε που με απασχολούσαν προηγουμένως. Πέρασε επειδή βρήκα ξανά τη διάθεση να μιλάω για ότι σκέφτομαι. Και είναι πιο εύκολο όχι επειδή ακούω απόψεις άλλων (κάθε άλλο..) αλλά κυρίως γιατί επιχειρώντας να διατυπώσω μία σκέψη την απομυθοποιώ. Επιχειρώντας να χωρέσω μία σκέψη σε δέκα ή είκοσι λέξεις, αντιλαμβάνομαι τα πραγματικά της όρια και τις πραγματικές της διαστάσεις.
Μπορεί δηλαδή να είναι πολύ χαριτωμένο να έχεις ένα μυστικό αλλά εύκολο δεν είναι καθόλου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου