Είναι εκ των πραγμάτων ευκολότερο όταν βρέχει να χάνεσαι σε δρόμους που καίνε, να αναλώνεσαι σε σκέψεις που δεν καταλήγουν πουθενά, να μελαγχολείς παρατηρώντας ένα σπουργίτι που μπαίνει από το παράθυρο. Δε ξέρω δηλαδή, αλλά έτσι νομίζω. Το θέμα πάντως είναι ότι αν όλα αυτά είναι εύκολα για τον μέσο άνθρωπο, για εμένα που έχω εξ ορισμού μία προδιάθεση, αυτές τις μέρες, με το ζόρι κρατιέμαι να μην βουτήξω ολόκληρη στην γκρι μπογιά. Κάθε φορά που κάνω μία κακή σκέψη, γίνομαι ο αντίλογος και αρχίζω να με ειρωνεύομαι, κάθε φορά που συνειδητοποιώ ότι έχω περάσει πάνω από δέκα δευτερόλεπτα χαζεύοντας ένα φύλλο πάνω στην άσφαλτο, επαναλαμβάνω στον εαυτό μου ότι αν δεν συνέλθω άμεσα, θα γίνω χειρότερη και από τον παπακαλιάτη. Χωρίς τα ερωτικά τρίγωνα βέβαια.
Περνάμε τις μέρες μας παρακολουθώντας εμμονικά το καινούριο πρόγραμμα της τηλεόρασης. Βλέπουμε ανελλιπώς όποια εκπομπή έχει σχέση με το φαγητό και μετά συζητάμε για φαγητά που θέλουμε να μαγειρέψουμε προσεχώς. Μετά τα μαγειρεύουμε και πάλι τα συζητάμε. Σε πιο ανάλαφρες περιπτώσεις, συζητάμε για τη μύτη του Κορκολή, το ρεπερτόριο της Λέχου ή τον εκνευρισμό που μας προκαλούν παρουσιάστριες και διαφημίσεις.
Έχω μία αίσθηση ότι αυτό το καλοκαίρι κράτησε πάρα πολύ. Σαν να με απέκοψε εντελώς από την προηγούμενή μου κατάσταση και μετά έκανε ένα τσαφ και εξαφανίστηκε και εγώ είμαι πάλι εδώ που ήμουν και τον μάιο. και όλα μοιάζουν ίδια αλλά είναι τόσο διαφορετικά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου