ημέρα χωρίς σχολείο

Σήμερα ξύπνησα με μία παράξενη αίσθηση. Το σκέφτηκα λίγο χθες, γέλασα λίγο αλλά νόμισα ότι με τον ύπνο θα μου περνούσε. Λάθος. Σήμερα πάλι ξύπνησα και το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν: ω! δεν έχω σχολείο σήμερα! χαζή σκέψη, όταν έχεις την πολυτέλεια οποιαδήποτε μέρα να μην έχεις σχολείο. Πώς μου προέκυψε η χαρά για την επίσημη αργία, δεν μπορώ ακόμη να καταλάβω.

Κοιτάζοντας τη λίστα με τις δουλειές μου συνειδητοποιούσα ότι καιρό είχα να έχω τόσα πολλά πράγματα να κάνω για τόσο μεγάλο διάστημα. Είναι μέρες που ξυπνάω πολύ νωρίς και είμαι έξω μέχρι το απόγευμα, άλλες μέρες που δε βγαίνω το βράδυ γιατί πρέπει να ξυπνήσω νωρίς την επόμενη ή γιατί έχω δουλειές πολλές να κάνω και άλλες που μέχρι τις δύο το μεσημέρι έχω κάνει τόσα πράγματα που έχω την αίσθηση ότι είναι απόγευμα πια. Παράξενο είναι. Παράλληλα, χθες συνειδητοποιούσα ότι βγαίνω από την πισίνα με το γκρι χρώμα σιγά-σιγά. Άρχισα πάλι να κάνω ανάλαφρες σκέψεις και να μιλάω βάζοντας πάνω από τρεις προτάσεις στη σειρά. Συνδυάζονται; Υπερβάλλω, στην πραγματικότητα ήμουν τόσο άσχημα για πολύ λιγότερο. Χθες πάντως, το παρατήρησα επίσημα. Αναρωτιέμαι αν με έχει βοηθήσει το καινούριο μου, φορτωμένο πρόγραμμα σε αυτό. Αναρωτιέμαι αν τα καινούρια άτομα, οι καινούριες ασχολίες και οι καινούριες έγνοιες, βοήθησαν στο να αποβληθούν οι παλιές κακές σκέψεις πιο γρήγορα.

Βοηθάει να πέφτεις με τα μούτρα σε άσχετες ασχολίες για να ξεχαστείς ή ό,τι και να γίνει, τον ίδιο χρόνο θα σου πάρει για να ξαναβρείς την ισορροπία σου μετά από ένα στραβοπάτημα;

Όπως και να έχει, σήμερα δεν είχαμε σχολείο. Ξύπνησα, έπιασα τα μαλλιά μου, έβαλα δύο φλιτζάνια καφέ φίλτρου, συγύρισα λίγο και ξεκαθάρισα χαρτιά και σημειώσεις από την εβδομάδα που πέρασε. Δεν έκανα τίποτα πολύ σπουδαίο δηλαδή, τουλάχιστον μέχρι το απόγευμα. Μου αρκεί ότι τα Χριστούγεννα είναι πιο κοντά απ' ότι το καλοκαίρι πια.